พระราชบัญญัติ
วิชาชีพบัญชี พ.ศ. 2547
ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.
ให้ไว้ ณ วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2547
เป็นปีที่ 59 ในรัชกาลปัจจุบัน
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ
ให้ประกาศว่า
โดยที่เป็นการสมควรให้มีกฎหมายว่าด้วยวิชาชีพบัญชี
พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการ เกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล
ซึ่งมาตรา 29 ประกอบกับมาตรา 50 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้
โดยอาศัยอำนาจ ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย
มาตรา
1 พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า พระราชบัญญัติวิชาชีพบัญชี
พ.ศ. 2547
มาตรา
2 พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่
วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
มาตรา
3 ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติผู้สอบบัญชี
พ.ศ. 2505
มาตรา
4 ในพระราชบัญญัตินี้
วิชาชีพบัญชี
หมายความว่า วิชาชีพในด้านการทำบัญชี ด้านการสอบบัญชี
ด้านการบัญชีบริหาร ด้านการวางระบบบัญชี ด้านการบัญชีภาษีอากร
ด้านการศึกษาและเทคโนโลยีการบัญชี และบริการ
เกี่ยวกับการบัญชีด้านอื่นตามที่กำหนดโดยกฎกระทรวง
ผู้ทำบัญชี
หมายความว่า ผู้ทำบัญชีตามกฎหมายว่าด้วยการบัญชี
การประชุมใหญ่
หมายความว่า การประชุมใหญ่สามัญหรือการประชุมใหญ่วิสามัญ
สมาชิก
หมายความว่า สมาชิกสภาวิชาชีพบัญชี
รัฐมนตรี
หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
มาตรา
5 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจออก กฎกระทรวง เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้
กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา
แล้ว ให้ใช้บังคับได้
________________________________________________________
หมายเหตุ
:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้
คือ เนื่องจากในปัจจุบันนี้
การประกอบ วิชาชีพบัญชีได้ขยายครอบคลุมออกไปหลายด้านไม่ว่าการทำบัญชี
การสอบบัญชี การบัญชีบริหาร การวางระบบบัญชี การบัญชีภาษีอากร
การศึกษาและเทคโนโลยีการบัญชี หรือบริการด้านอื่น
ซึ่ง มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับกิจกรรมในทางธุรกิจต่างๆอย่างกว้างขวาง
สมควรส่งเสริมให้ผู้ประกอบ วิชาชีพบัญชีอยู่ภายใต้การดูแลของสภาวิชาชีพเดียวกัน
เพื่อเป็นศูนย์รวมและส่งเสริมความเป็นปึก แผ่นรวมทั้งให้ความรู้และพัฒนาส่งเสริม
มาตรฐานการประกอบวิชาชีพ เพื่อให้ผู้ประกอบวิชาชีพ
มีคุณภาพและมาตรฐานและมี
ความก้าวหน้าในวิชาชีพ ตลอดจนเพื่อให้มีการควบคุมจรรยาบรรณ
การประกอบวิชาชีพ
จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้
